การจัดการน้ำผิวดิน

detail

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

การจัดการน้ำผิวดิน

            มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา มีธรรมชาติเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำท่วม ด้วยสภาพพื้นที่เดิมเป็นนาข้าวและนาบัว การพัฒนาพื้นที่เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2517 ภายหลังที่ได้รับที่ดินเป็นของมหาวิทยาลัย มีการวางพื้นฐานระบบจัดการน้ำผิวดินโดยผังแม่บทมหาวิทยาลัยปี พ.ศ. 2517 (ฉบับแรก) และผังแม่บทมหาวิทยาลัยปี พ.ศ. 2540 (ฉบับที่สอง) ได้จัดวางระบบคูคลองหลักซึ่งเป็นคูคลองขนาดใหญ่บริเวณรอบนอกตามแนวขอบพื้นที่มหาวิทยาลัยและบริเวณรอบในพื้นที่ พร้อมวางระบบระบายน้ำย่อย มีแนวคูระบายน้ำเชื่อมต่อกันครบวงจร นับว่าเป็นระบบการระบายน้ำที่สมบูรณ์ทั้งพื้นที่มหาวิทยาลัย

            การพัฒนาพื้นที่มหาวิทยาลัยในระยะเวลาที่ผ่านมาได้เกิดการเปลี่ยนแปลงระบบคูคลองไปจากเดิมมาก โดยเฉพาะปัญหาน้ำเน่าเสียในลำคลอง โดยได้มีการวางท่อระบายน้ำขนาดใหญ่บริเวณสนามเปตอง และขุดคลองเพิ่มบริเวณด้านทิศใต้ของโซนพื้นที่พาณิชยกรรมเพื่อเชื่อมต่อคูคลองหลักเข้าด้วยกัน ทำให้เกิดการไหลเวียนน้ำเชื่อมต่อกันเป็นระบบ ขุดลอกคูคลองหลักเพื่อการระบายน้ำที่ดีและลดการเน่าเสียของน้ำ การลอกท่อระบายน้ำเดิมและวางท่อระบายน้ำใหม่ ตลอดจนการก่อสร้างสถานีสูบน้ำย่อยบริเวณคณะวิศวกรรมศาสตร์ เพื่อเป็นการบรรเทาปัญหาน้ำท่วมขังในช่วงฤดูฝน สร้างระบบบำบัดน้ำเสียรวมของมหาวิทยาลัยเพื่อรวบรวมและบำบัดน้ำเสียก่อนปล่อยลงสู่คูคลองสาธารณะ ลดปัญหาน้ำเน่าเสียในคูคลองและสร้างสภาพแวดล้อมที่ดี

            สำหรับการจัดการระบบระบายน้ำฝนและน้ำผิวดิน ในพื้นที่ของมหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา ใช้การระบายด้วย บึงน้ำใหญ่ บ่อน้ำ คูระบายน้ำ ระบบรางเปิด และท่อระบายน้ำ ซึ่งกระจายอยู่ในพื้นที่มหาวิทยาลัย ระบายลงสู่คูคลองหลักโดยรอบมหาวิทยาลัยและภายในพื้นที่ รวบรวมน้ำฝนและน้ำผิวดินไปยังสถานีสูบน้ำออก จำนวน 2 แห่ง ได้แก่ อาคารชลศาสตร์ 1 บริเวณมุมด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และอาคารชลศาสตร์ 2 มุมด้านตะวันตกเฉียงใต้ของมหาวิทยาลัย อีกทั้งยังใช้สถานีสูบน้ำดังกล่าวในการควบคุมระดับน้ำให้อยู่ในระดับที่ต้องการเพื่อให้ภูมิทัศน์และทัศนียภาพริมคูคลอง บ่อน้ำต่างๆ สวยงามอยู่เสมอ และพร่องน้ำในช่วงฤดูฝนเพื่อป้องกันและบรรเทาน้ำท่วมขัง นอกจากนั้น มหาวิทยาลัยได้วางระบบรดน้ำต้นไม้ สูบน้ำจาก  คูคลองต่างๆ รวมทั้งน้ำจากการบำบัดน้ำเสียรวมของมหาวิทยาลัย เพื่อใช้ในการบำรุงรักษาต้นไม้ภายในพื้นที่มหาวิทยาลัยทั้งหมด

            การจัดการน้ำผิวดินของมหาวิทยาลัยมหิดลข้างต้นมีวัตถุประสงค์หลักในการป้องกันน้ำท่วมและเป็นการบริหารการใช้น้ำภายในพื้นที่ นอกเหนือจากนี้ยังเป็นการอนุรักษ์พื้นที่ลุ่มน้ำตามธรรมชาติ และสภาพภูมิทัศน์ที่สวยงามยังสามารถใช้เป็นแหล่งนันทนาการและสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของชาวมหิดลได้อีกด้วย โดยการพัฒนาดังกล่าวเป็นการส่งเสริมและผลักดันการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน (Sustainable Development Goals–SDGs) เป้าหมายที่ 6 (SDG6: Clean Water and Sanitation) และเป้าหมายที่ 15 (SDG15: Life on Land)

Partners/Stakeholders

-----------------------------------------------

ผู้ดำเนินการหลัก
-